Leszczyńscy herbu Wieniawa
Ród wywodził się z południowej Wielkopolski. Pierwsze wzmianki historyczne o Wieniawach Leszczyńskich datuje się na XIV w. Przedstawiciele rodu walczyli w bitwie pod Grunwaldem w chorągwi Ziemi Śremskiej. W 1543 r. Rafał IV Leszczyński herbu Wieniawa, otrzymał od króla Zygmunta Starego zgodę na założenie miasta Leszno, które stało się wkrótce jednym z najważniejszych ośrodków polskiej reformacji. W mieście stanęła synagoga, szkoła wyższa braci czeskich oraz parafia luterańska, był to największy w XVII wiecznej Wielkopolsce ośrodek drukarstwa. Przedstawiciele rodu utrzymywali też bliskie kontakty z Marcinem Lutrem. Leszczyńscy tak dominowali w Wielkopolsce, że najbardziej znany przedstawiciel rodu - Stanisław Leszczyński, król Polski, książę Lotaryngii i Baru – dążył do oderwania jej od Polski i przekształcenie w dziedziczne księstwo swego rodu.